Brzydka, pełznąca larwa, poczwarka,
pożeram wszystko - cierpienie, radość,
by tylko w pełni swój odwłok zapchać.
Jestem bezduszną małą odrazą.

Zostawiam ślady strawionym liściem,
nie chcę tak dłużej, po prostu umrę.
Po co pasożyt ma zatruć życie,
zwinę się, zwieszę, zbuduję trumnę.

Lecz czemu oddech wciąż płucom słodzi,
i mała dziurka światło przepuszcza.
Tęczowe skrzydło oplata boki,
jak kolorowa jedwabna chusta.

I uwierzyłem w dziwaczne słowa,
że z bestii piękność wyrosnąć może.
Nie będę głowy już w piasek chował,
uwierzę w siebie - dopomóż Boże.

Sławomir, 14.01.2016 r.