Budzik dzwoni złowieszczo co rano,
wykrzykując do ucha, bym wstawał.
Znów wyjrzałem przez okno - padało,
pilot w dłoni spoczywał - nie działał.

Album leżał na stole otwarty,
przypominał minione ćwierćwiecze.
Ja - w koszulce i jeansach podartych,
na trzepaku, z szerokim uśmiechem.

W kącie stała zniszczona maszyna,
przy niej dziadek malował słowami.
To tam powstał niejeden kryminał,
wygładzany długimi nocami.

Przeciąg - zdjęcie w powietrze się wzbiło,
biała kartka - to puste wspomnienie.
Namaluję tam siebie i synów,
wraz z kobietą najlepszą na świecie.

Gdy zostanę już tylko w albumie,
wnuki wspomną, jak ja o maszynie.
Póki jednak krew w żyłach pulsuje,
będę w szczęściu trwał przy tej jedynej.

Sławomir, 05.03.2017 r.