Złudzeniem dla możnych, mirażem dla małych,

jedynie dla Ciebie ostoją i rajem!

Tak przyszło mi pełnić swą dolę - po cichu,

skromnie, swój los Twym dłoniom oddając.

Bóg życia rozdaje, tasując jak krupier.

Nieświadom – przyjmujesz – i  nie masz odwrotu.

Dusza krąży wśród wcieleń szukając drogi.

Powróci mordercą czy matką dla dzieci?

Jaki jeszcze miraż stworzę dla ludzkości?

Jaką rolę odegram na tym łez padole?

Spokoju potrzeba strudzonemu sercu,

dość złudzeń widziało, wystarczy. Zostaję!