Przybądź jak wicher w stumilowych butach,
pokonaj drogę, która nas rozdziela.
Przypłyń parowcem nie znającym jutra,
przyleć na skrzydłach - wciąż na ciebie czekam.

Wyciągnij dłonie, czuły pocałunek,
złagodzi skutki dnia pełnego trudu.
Rozwiane włosy, jak talizman, który,
dziennej rozłąki zniszczy powód bólu.

Gnaj po przestworzach pośród łódzkich wzniesień,
wracaj do domu, który ci ostoją.
Tu pyszna strawa i niejedno dziecię,
wraz z mężem, który czeka ledwo stojąc.

Sławomir, 05.03.2017 r.