Wspomnienia niekiedy zaginają przestrzeń,
ślepą, krętą wizją kłują jak wyrocznie.
Czas zapętla myśli - byłem, będę, jestem,
dno szklanki za szybko staje się widoczne.

Kolejna żółć w płynie zalewa żołądek,
wypalając piętno na wpół żywych tkankach.
Zbyt bolesna przeszłość, stracony rozsądek,
granica przebyta i piekłem sielanka.

Choć ciepłe obrazy ukojeniem duszy,
ból gorzki wypełza na wierzch jak oliwa.
Przyszłość nieuchronna puszcza zapach trupi,
z betonu i ziemi ukazując przystań.

Sławomir, 02.03.2017