Niegodzien porównania do mistrzów pióra, słowa,
lecz z podniesionym czołem przyjmuję rękawicę.
Nie dla rozgłosu, który poetom mąci w głowach,
to płynie z serca, duszy, to całe moje życie.

Poetą nie ten, który napisze cztery rymy,
wysnute dla rozgłosu, by dostać laur strony.
Poezja żyje ze mną, zamieniam w słowa czyny,
a wyobraźnia wzrasta jak świata wrzos spragniony.

Jak z gliny zgrabny wazon powstają myśli skutki
i moje dzieci rosną, przybrane w płynne wersy.
Doceniam każde słowo odbiorcy słownej  sztuki,
gdyż człowiek całe życie popełnia jakieś błędy.

Zganiony krzywosłowiem poprawiam i dopieszczam,
gdyż dążę do perfekcji, by pamięć nie wygasła,
zaś w duszy za kamrata mam niejednego wieszcza,
na cześć i jego chwałę do rymu składam hasła.

A serce drga jak struna po każdym geście pióra,
wibrując delikatnie i szepcząc wprost do ucha.
Gdy pierwszy wers powstaje - na ciele gęsia skóra
i można być poezją - wystarczy duszy słuchać...

Sławomir, 29.04.2016 r.