W czasach, w których wszystko
musiało być polityczne,
doznania estetyczne, dostarczane
odbiorcom to konfrontacja.
W amfiladzie luster,
gdzie ciało przechodzi w ilość,
a nieśmiertelne serca
w monograficzne ujęcia
zbratanych wspólną niedolą.
 
Nie staraj się umilać mi życia,
zdaję sobie sprawę z przewrażliwienia,
a słońce zachodzi i wschodzi.
Po dalekich i dalszych okolicach,
przemienia się w jądra ludzkich
ciemności. Wyrywa poza
dantejski ład, poza wnętrza
nosicieli kar niewyczerpanych,
Czuję już mróz cieni wiecznego.
 

mosqito, 16.03.15