Na drugim krańcu tęczy, za horyzontem ludzkich zdarzeń,
marzeń gniazdo uwiła sobie nadzieja zawiedziona.
Pokonał ją zwyczajny ludzki codzienny egoizm,
troi się w nim i dwoi, urządza je jak najwygodniej.
Godnie chce przyjąć w nim chwile szczęścia i radości.
Mości więc wygodne leże dla pomyślności zagubionych,
zatraconych przez ludzi w siebie wpatrzonych, zabieganych.
Uwikłanych w codzienną o byt walkę, gdzie brak czasu na drobiazgi.
Drzazgi cierpień jeden drugiemu bez pardonu przy okazji wbija.
Mijają dni i lata uciekają, brat nie ufa już bratu, w tym życiu szarym,
marnym są wykrętem słowa: „pracuję aby życie lepsze było".
Skryło się gdzieś szczęście, walają się radości po kątach rozsypane,
zapomniane w codziennym szarym bycie i pogonią za uznaniem.
Zaniechaniem jest byt taki bez wiary i miłości człowieka do człowieka.
Czeka więc z nadzieją nadzieja, aż ludzie się obudzą po amoku długim,
na drugim krańcu tęczy, za horyzontem ludzkich zdarzeń.

Argo.
10.01.2016 r.