Wiersze o jesieni pachną melancholią,
bo chłodno i wietrznie, szaruga za oknem,
na niebie widoczny zimnolubny Orion.
Ja piszę w ciepełku, za to inni mokną.

Gdzie mieszka bezdomny? Widziałam go co dzień.
Uśmiechem mnie witał latem na spacerze,
czasem jakiś grosik dałam, gdy przechodził.
Cały swój dobytek woził na rowerze.

A teraz dni krótsze i mokre są ławki,
konary z prześwitem nie dają ochrony,
kolejny liść złoty sfrunął do sadzawki.
Nad głową brak słońca - wrzeszczą tylko wrony.

Czy znajdzie schronienie w piwnicy, w altanie,
a może ta zima nie będzie zbyt sroga?
Czy bym potrafiła zadać mu pytanie?
Samym rozmyślaniem przecież nie pomogę.

Siedzę w ciepłym kącie, wierszyk marny składam,
patrzę na wypchane ubraniami szafy.
Przejrzę ich zawartość. Coś mi podpowiada...
sporo mu się  przyda. Nie popełnię gafy?

Bella Jagódka 05.10.2016