patrząc
spod wpółprzymkniętych powiek
nie dostrzegasz blasku jutra
smutek zbyt mocno
przygniata ramiona

zamykając powieki
nie myślisz
że wczoraj było
dziś jest
jutro będzie
pamiętasz o ciężarze smutku

otwierając oczy
widzisz
bezbarwny świat
wczorajszej poświaty
dzisiejszej szarości
jutra nie ma
bo smutek przesłania jego obraz

a przecież radość żyje

©Tamara Rzuchowska
/03`08`2011/
02.03.2016 r.