Jestem, jaki jestem, powoli zrzucam liście,
a łzy przemijania skapują razem z deszczem.
Zegarmistrzu życia, przyhamuj, zbyt nie przyspiesz,
nie zasuszaj płatków, nie jestem gotów jeszcze.

Siwy włos na skroni katuje mnie przed lustrem,
bruzda tuż pod okiem zabija sens istnienia.
Tyle wiosen przeszłych, to tylko lata puste,
które już nie wrócą, a reszta wręcz ucieka.

Życie nie jest baśnią, tu nie ma happy endów,
gdy zamykam oczy wciąż widzę koniec świata.
Ciągle zapominam, by żyć bez cięć i przeszkód,
chwytać tu i teraz, nie liczyć czasu w latach.

Sławomir, 14.08.2016 r.