Poprzez ścieżkę wyobraźni biegnę do mirażu świata,
tam cierpienia nie są znane, ślad po smutku się już zatarł.
Nie ma chwili, bym nie myślał o gorącym słów dotyku,
ścian radości, które trzymam, jakby ktoś mnie do nich przykuł.

Przez wezbrane rzeki smutku poprzez wodospady złości,
dzielnie wiosłem się odpycham, kajak życia mnie unosi.
Nasłuchuję, szeptów krzyków, wzrokiem wypatruję wyspy,
która słońcem się podzieli tak, by łzy słabości wyschły.

Między krzewem a pagórkiem widzę postać w barwie bieli,
emanuje wielkim szczęściem, może trochę się podzieli.
Tutaj uszczknę trochę słońca, tam obłoki zetrę z nieba,
i nic więcej nam, malutkim, prostym ludziom nie potrzeba.

Sławomir, 12.08.2016 r.