Wierszyk nie dla malkontentów , cierpiących na chwilowy brak humoru i obrońców praw zwierząt .

 
Markotnie po izbie gospodarz się krząta,
tu coś zgarnie, tam przełoży i posprząta.
Spogląda po kątach, czegoś poszukuje.
Sam już chłop nie wie, czego mu brakuje.
 
Myśli sobie; jak żyć może chłop bez baby,
z tym kłopotem dłużej nie dam sobie rady.
Chyba iść do swata by mi było trzeba
lub o zmiłowanie zwrócić się do nieba.
 
Swat mieszkał nawet całkiem blisko,
więc ładnie ubrane, poszło doń chłopisko.
Sprawę wyłożył tak jak kawę na ławę,
do tego postawił flachę i dołożył roladę.
 
Po ceremonii oparcia o bufet sprawy
i wypaleniu niejednego suszonego skręta
dowiedział się gazda, że baba to nie mięta.
On zaś starawy i nie dla niego z babą zabawy.
 
Na koniec swat do bacy w zaufaniu gada,
słuchajcie sąsiedzie, taka moja dobra rada.
Jeżeli poradzić z tą sprawą sobie nie umiecie,
tajemnicę pewną zdradzę wam, jeśli chcecie.
 
Otóż wiedzcie, że najlepsza na świecie baba,
to mój drogi kumie, niezastąpiona własna graba.
Ona z wami się nie skłóci, nie porzuci i nie zdradzi,
a zawsze sobie w tych trudnych sprawach poradzi.
 
Wraca do dom chłop i nad słowami kuma,
mocno rozmyśla, roztrząsa i zawzięcie duma.
Cóż to się porobiło, toż to przecie nie wypada,
aby ze mną za babę robiła wszystko moja graba.
 
Szedł tak wciąż naprzód, wzrokiem wokół toczył,
aż niespodziewanie, owczarnię przy drodze zoczył.
Rozejrzał się chyżo, przez płot zręcznie skoczył
i przez wrota do owczarni, szybciuteńko wkroczył.
 
Pominę skromnie milczeniem, co się wtedy stało.
Chłop do domu wraca, śpiewa na wieś całą:
Łowiecko, łowiecko, tyś mi radość dała.
Łoj, co ty byś jesce gotować umiała.

Tekst:Argo.
12.01.2016 r.

Rys:Argo.