napiłbym się piwa spienionego jak chmury białogrzywe
słońce mnie pali w oblicze i leniwe dłonie
znalazłem pyłki kwiatów miodem wiosny zapylone
mrużą me oczy poety co nie ufa pracy

nie zazdroszczę kierowcom co w korkach utknęli
w oparach benzyny za którą drogo im płacić
ja mam stopy w tenisówkach z odzysku
i bardzo dużo wolnego czasu

płoną miasta od pożarów rozmów w sieci
a ja siekierą rozdrabniam filozofię ognia
który rozniecę na leśnej polanie
smażąc wyobraźnię wierszem o niczym

Vega, 07.01.2016

(wszelkie prawa zastrzeżone)