Między zębami zgrzytnęło słowo,
wywarło niezbyt miłe wrażenie -
nigdy nie jesteś na to gotowy -
bo wryte w plecy czyjeś spojrzenia
przebiją niczym ćwiek diamentowy.
Niemoc przeszywa, gdy wzrokiem drżącym

strach patrzy w oczy. Opanuj drżenie!
Zawalcz z bojaźnią o każde słowo,
niech z ust wypłynie ton diamentowy
myśli, co zatrą przykre wrażenie.
Zaciśnij pięści, wyważ spojrzenie,
boś harpagonem - wzorzec już gotów

i plany znane - więc bądź gotowy,
by nie dopuścić nigdy do drżenia
rąk, kiedy utkwią w tobie spojrzenia
analfabeci, prześmiewcy słowa.
Niech nie zapomną nigdy wrażenia
gdy w palcach błyśnie nóż diamentowy

do cięcia mowy. Zalśnią diamenty.
Nawet głupota wtedy gotowa
w ciszy umysłu doznać wrażenia
dreszczu emocji. I w głosie drżenia,
kiedy marzenia wypowie słowem -
szczerym, wprost z serca - skryte spojrzenie

zrodzi tęsknotę, by cień spojrzenia
duszę rozczulił łzą diamentową.
dramaty zmienił w lirykę słowa.
Do tego trzeba się przygotować,
by nie zniszczyły nieczułe drżenia
tego, co rodzi nowe wrażenia

wzmocnionym tembrem - jakby z wrażenia -
głos w świat się niesie. Ciepłem spojrzenia
- ust nie skaleczy powieki drżenie -
spłynie wzruszenie - kamień diamentem
da się szlifować - boś przygotował
"pieśń nad pieśniami", bez pustosłowia.


Dobre wrażenie i czułe słowo
niczym spojrzenia - w powiewie drżącym
cień diamentowy. I wiersz gotowy.


©Tamara Rzuchowska
11.04.2016 r.

foto net.