Choć byliśmy różni jak ogień i woda,
lecz coś nas łączyło - umieliśmy myśleć.
Jednak wiek swój nadszedł, szwankuje ci głowa,
w każdym posunięciu wietrzysz tylko spisek.

Gdzie się nie obrócisz każdy jest nieszczery,
pewnie za plecami sieje grzeszne słowo,
i chociaż uczyli - dwa plus dwa to cztery,
to zawsze dodajesz liczbę niewiadomą.

Szepczesz wszystkim świętym, że wszędzie ktoś knuje,
i ten z boku pewnie chce podsycić ogień.
Kiedyś się poślizgniesz sam na własnym gównie,
Przez nawał obsesji i pustych urojeń.

Sławomir 03.01.2016 r.