Ogarnięty szumem morza, zawsze, gdy zamykam oczy,
wyobrażam sobie czasy, jak stawiałem zamek z piasku.
Różne były to bastiony, jeden lepszy, drugi gorszy,
ale zawsze niosły radość, budowane w słońca blasku.

Kiedy dom stawiałem własny i sadziłem pierwsze drzewo,
doczekałem się anioła, z którym do dziś dzielę łoże.
Gdy pojawił się potomek, byłem pewien, że to niebo,
i że chyba ciemną nocą mnie zabrałeś, dobry Boże.

Jednak baśń się nadal toczy, żyję długo i szczęśliwie,
chciałbym jeszcze coś zbudować, by i wnuki miały dobrze.
Słoną wodę do butelki czerpię, by do domu przywieźć -
w końcu tyle melancholii daje nasze, polskie morze...

Sławomir, 18.08.2016 r.