i bólu toczenia trudnych myśli


ileż to drobnych spraw pochowałam
po kieszeniach by kiedyś do nich wrócić
ciążą do dziś niespełnieniem

ileż osób próbowałam zatrzymać w sercu
przychodziły odchodziły
niektórych nie pamiętam nawet z imienia

idę ścieżką wśród traw słyszę głosy
dobiegają spod przydrożnych kamieni
one wiedzą i widzą więcej niż ja

nie rzucają cieni pod nogi
majestatycznie komponują się z płodną ziemią
a ja piszę dziwne wiersze

może ktoś kiedyś zrozumie co utknęło
między ciepłą myślą a oczekującymi
pieszczot słów ustami


©Tamara Rzuchowska
28.11.2016 r.

foto net.