Powoli ciszę przerwał świst pałeczki dyrygenta,
ruszyły skrzypce, smyczkiem w pół i struna ledwo drgnięta.
Do fortepianu cichych nut dołączył też kontrabas,
zadudnił bęben, zadął róg i trąbka weszła na czas.

Pałeczka poszła pod sam dach, dyrygent wniebowzięty,
gdy po kolei raz po raz zawrzały instrumenty.
Widownia nie szczędziła braw, klaskały wszystkie dłonie,
i nikt nie myślał wtedy, że niedługo przyjdzie koniec.

Wtem tarabanów istny grad położył pierwszą ścianę,
fotele z boku weszły w ruch, kończyny połamane.
Dyrygent zamarł niczym duch, rozwarłwszy mocno szczęki,
pod drugą ścianą sterty ciał, żałosne z bólu jęki.

Kontrabas zamilkł z braku strun, ucichły pierwsze skrzypce,
pianista z sali uciec chciał, lecz kule były szybsze.
W pobliżu loży głośny świst, pokryła niebo łuna,
krwawiące stado ściętych głów odbija się po strunach.

Ucichły wrzaski, zawył pies, w powietrzu zapach śmierci,
Nie było czego zbierać już, zostały tylko pieśni.
Lecz jeden przeżył koncert ten i nie chce go pamiętać,
pod zwałem leżał martwych ciał i jelit dyrygenta.

Sławomir, 06.06.2016 r.

Nie mogłem się powstrzymać, jest to inspiracja wierszem Krzysztofa Kamila Baczyńskiego - Koncert.