Złap opuszkami za sam koniuszek
snu, co unosi się nad domami.
Zamień miejscami koszmar z poczuciem
ciepła, którego nie oddam za nic.

Ulećmy razem poza horyzont
przeszłych wydarzeń, nie całkiem boskich.
Beztroskie myśli przygarnę siłą,
wyciągnę, jak spod śniegu pierwiosnki.

Wybuduj rzekę łączącą mostem,
świat równowagi i mrocznych blasków.
Chcę być jak dziecko, wolne, beztroskie,
lepiąc nad morzem budowlę z piasku.

Wiem, że gdy spocznę dzisiaj na łożu,
ty będziesz przy mnie sercem, jak matka.
Odstraszysz wszystkie koszmary losu,
od nocnych lęków znów mnie ułaskaw.


Sławomir, 13.01.2016 r.
Zdjęcie z Google