W gabinecie twojej głowy
na dwudziestym piętrze,
siedzi szpieg, co ciągle bada
moje nędzne wnętrze.
 
Ciągle mnie analizuje,
ciągle mnie ocenia,
wiecznie stawia w którymś kącie,
w cieniu twego cienia.
 
Wciąż poprawia i strofuje
za postępki podłe,
bo nie daję się ulepić
mu na twoją modłę.
 
I choć dom mi umeblował
w Twoim guście, teraz
swe tobołki spakowałam.
Bezdomność wybieram.
 
 

Ewa, 23.01.2016 r.