Kiedy wicher za oknem w rurki skręca liście,
przenikając rozbrzmiewa niczym fletnia pana.
Nastaw uszu, posłuchaj, nim wieczornie przyśniesz,
niech przeniknie do głębi melodia szeptana.

Każdy układ listowia inną daje nutę,
jakby cała orkiestra chowała się w drzewie.
Z lewej ciche dzwoneczki łączą wczoraj z jutrem,
z wnętrza lutnia rozbrzmiewa smagana powiewem.

Po skończonym koncercie, gdy mocno zawiało,
muzyk pokłon w pas złożył zginając koronę.
Zefir ucichł a drzewo znowu prosto stało,
usypiałem, a w głowie wciąż rozbrzmiewał sonet.

Sławomir, 26.10.2016 r.