Jak rzeka, co płynie zawsze w jedną stronę,
jak drzewo, co rośnie korzeniem do dołu,
będę zawsze wierny, albo w piekle spłonę,
za nikczemność w garstkę zmieniony popiołu.

Chociaż jestem panem słów złożonych w wersy,
idolem, obiektem wielbienia i westchnień,
serce oraz ciało zdobył już ktoś pierwszy
tobie pozostaną nadzieja i wiersze.

Nie uszczypniesz żadnej cząstki mojej duszy,
nie zostaniesz krzewem, na którym zapłonę.
Jeśli twoje myśli żądają rozpusty,
uleci w nieznane jak rażona gromem.

Mogę być dla ciebie chłopcem z Nibylandii,
niezdobytą górą, mirażem, fantomem.
Choć słowo jak rota czasem zmysł rozpali,
zawsze pozostanie nie ciałem, lecz słowem.

Sławomir, 21.08.2016 r.