podglądał ją przez szpary w żaluzjach
jego oddech i myśli poruszały się powoli
ostrożnie by
nie przeoczyć ani jednej chwili
od wieczora do świtu
 
pleśń która do tej pory krążyła w żyłach
zastygła
coś w nim pękło
kropla czasu przyklejona do szyby
zapewniała mu trwanie
 
patrzył jak tańczyła
i przypominał sobie wieczory
kiedy siadali z żoną na tapczanie i pili whisky
analizowali dzień
było w niej tyle uśmiechu
 
dziś nie zna nic prócz swojej schizofrenii
wspomnienia tak bardzo się skurczyły
zapachy zwietrzały
 
i tak cholernie boli tamto szczęście
 

 księżycowa, 11.01.2016 r.