czasami znienacka w głowie chaos czuję
nuda egzystencji świat mój mgłą otula
chociaż somatycznych nie odczuwam bóli
jakaś zmora nagle bardzo mnie dołuje
kontakty z fejsbuka tłuką się jak szyba
którą kamień życia trzaska na kawałki
zostają maszkary połamane lalki
żyję wprawdzie nadal lecz jak śnięta ryba
próg letalny widać szybko osiągnąłem
w przyduchu trzepoczę bladymi skrzelami
w takich stanach jaźńi czuję się jak goły
oceany życia dawno przepłynąłem
w zawieruchach byłem nawet za morzami
powiedz czytelniku kto dziś do mnie woła
Jerzy
16. o1. 2018
Foto net